Μεταρρυθμίζεται το κέρδος;
Πρώτη είδηση αποτέλεσε τις προηγούμενες ημέρες, στα μέσα ενημέρωσης του τόπου, η ιδιωτικοποίηση της Ολυμπιακής Αεροπορίας. Ανεξάρτητα όμως από το τι έγινε και έφταιξε τα προηγούμενα χρόνια και η εταιρεία οδηγήθηκε στη σημερινή της απαξίωση, χρεωμένη και ανήμπορη να τα βγάλει πέρα με τους ανταγωνιστές της, ανεξάρτητα ακόμη από την κοινωνική προσφορά της Ο.Α. και την ιστορία της, εκείνο που μένει και χαράζεται, ως τελική εικόνα στην κοινή γνώμη, είναι ότι γενικά ο δημόσιος τομέας και ειδικά ο δημόσιος χαρακτήρας μιας επιχείρησης, αποτελεί εδώ και χρόνια ένα κοινωνικο- οικονομικό σύστημα περασμένων δεκαετιών. Χρεοκοπημένο και ξεπεσμένο στην ανυποληψία, συνώνυμο με εικόνες βγαλμένες απ' τη Μπρεζνιεφική περίοδο.
Συνεπώς, είτε αναφερόμαστε στις αερομεταφορές, στις επικοινωνίες, στο νερό και το ρεύμα, είτε στα πανεπιστήμια, στην υγεία και τους ελεύθερους χώρους, το «ξεφτισμένο» μοντέλο της Ολυμπιακής είναι εκεί να μας υπενθυμίζει ότι ο δημόσιος τομέας είναι αναποτελεσματικός, ελλειμματικός και αφερέγγυος. Τη θέση έτσι της «αντιπαραγωγικότητας» και της «αναξιοπιστίας» του δημοσίου, παίρνουν οι μύθοι και η ισοπεδωτική κριτική, η απαξίωση μέχρι περιφρονήσεως καθετί που έχει να κάνει με το δημόσιο, τα ιδεολογήματα περί «κρατισμού» και η τυφλή εμπιστοσύνη στην ιδιωτική πρωτοβουλία.
Ακόμη όμως κι αν η παγκόσμια οικονομική κρίση στάθηκε αφορμή προκειμένου ορισμένοι να ξανασκεφθούν και να θέσουν στο τραπέζι τα καταστροφικά αποτελέσματα που μπορεί να έχει η αχαλίνωτη αγορά, ακόμη κι αν οι νεοφιλελεύθεροι ανά τον κόσμο χάνουν πολιτικά σε επίπεδο δυνάμεων και ψήφων, τα ιδεολογήματα τους συνεχίζουν να κερδίζουν έδαφος στις συνειδήσεις των ανθρώπων. Κι αυτό γιατί το άτομο τοποθετείται στο επίκεντρο του κοινωνικού γίγνεσθαι, εξορίζοντας ταυτόχρονα τις συλλογικότητες και την κοινωνική αλληλεγγύη. Η ιδιώτευση και ο ατομικισμός εδραιώνονται στην αντίληψη και την καθημερινή πρακτική του καθενός μας, μέσα από την μυθολογία και την ψευδαίσθηση που δημιουργούν τα νεοφιλελεύθερα ιδεολογήματα και ο αμερικάνικος τρόπος ζωής. Τα χαμόγελα και οι δεξιώσεις εξάλλου του Βγενόπουλου και του Χατζηδάκη είναι πιο αστραφτερά από τα γερασμένα αεροπλάνα της Ο.Α., οι ξενοδοχειακές εγκαταστάσεις των ιδιωτικών νοσοκομείων γυαλίζουν περισσότερο στο μάτι από τις υλικοτεχνικές υποδομές των δημόσιων, οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές των ιδιωτικών σχολείων προσδίδουν μεγαλύτερο πρεστίζ στη μόρφωση του παιδιού και η ιδιωτική ραδιο-τηλεόραση είναι πιο ευχάριστη από την ΕΡΤ.
Είναι όμως έτσι; Ευτυχώς όχι. Ευτυχώς γιατί «τυχαίνει» τα δημόσια νοσοκομεία με το προσωπικό τους να συνεχίζουν να προσφέρουν αξιοπρεπείς υπηρεσίες και η δημόσια Ο.Α. εξασφαλίζει (για πόσο καιρό ακόμη
ασφαλείς πτήσεις, το δημόσιο σχολείο συνεχίζει να ξεπερνάει κατά πολύ το ιδιωτικό κ.ο.κ Υπάρχει βέβαια ο αντίλογος που μιλάει για φακελάκια, ρουσφέτια, ξεπουλημένες συνδικαλιστικές ηγεσίες, εγκατάλειψη κ.λπ., ορθώς. Η διαφορά ωστόσο των δύο είναι ότι το δημόσιο μπορεί να μεταρρυθμιστεί, το κέρδος όμως ό,τι κι να γίνει κέρδος θα παραμείνει.