Οι συνέπειες της οικονομικής κρίσης αλλά και η προσχηματική αξιοποίησή της επιδεινώνουν δραματικά τη θέση των εργαζομένων. Όσα δεν μπόρεσε να κερδίσει το κεφάλαιο στην περίοδο ανόδου του νεοφιλελευθερισμού, επιχειρεί να τα καρπωθεί τώρα στην περίοδο της κρίσης του.
Τα συνδικάτα εμφανίζονται αδύναμα να αντιμετωπίσουν την κατάσταση. Η πλειοψηφία της ηγεσίας τους είναι αιχμάλωτη σε μία στρατηγική συμβιβασμού με το νεοφιλελεύθερο πλαίσιο.
Η κρίση δημιουργεί φόβο και ανασφάλεια που είναι το υπόστρωμα για μια πιο συντηρητική πολιτική των συνδικάτων, αλλά παράγει ταυτόχρονα και τα «εύφλεκτα υλικά» για μια κοινωνική έκρηξη που δεν θα αφήσει κανένα ανεπηρέαστο σε όλα τα επίπεδα του συνδικαλιστικού κινήματος.
Το χρέος των συνδικαλιστών της αριστεράς είναι, μέσα σε αυτή την κρίση και παρά αυτή την κρίση, να δημιουργηθεί ένα ευρύτατο μέτωπο αντίστασης της εργατικής τάξης. Να απομονώσουν τον φόβο και την ανασφάλεια και να βοηθήσουν ώστε να μετεξελιχθεί ο θυμός της εργατικής τάξης σε αγωνιστική στάση. Για να γίνει όμως αυτό χρειάζεται η δημιουργία ορισμένων προϋποθέσεων:
Πρώτον χρειάζεται η αντίκρουση της προπαγανδιστικής εκστρατείας του συστήματος και του κεφαλαίου που ισχυρίζονται ότι η κρίση πλήττει όλους, άρα η προσπάθεια εξόδου από την κρίση απαιτεί μια κοινή προσπάθεια εργοδοτών και εργαζομένων. Τα συμφέροντα των εργαζομένων είναι διαμετρικά αντίθετα. Το κέρδος του εργοδότη συναρτάται από την αύξηση της εκμετάλλευσης των εργαζομένων Αυτός είναι ο πυρήνας της λογικής του καπιταλιστικού συστήματος και δεν αλλάζει μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα. Επιπλέον όμως πρέπει να καταδικαστεί η επιμονή, με ευθύνη της Ν.Δ. και την ανοχή του ΠΑΣΟΚ, στην προώθηση της ίδιας νεοφιλελεύθερης πολιτικής η οποία αποτέλεσε άλλωστε και την κύρια αιτία δημιουργίας αυτής της κρίσης. Έτσι η τυχόν συνέχισή της ή θα οδηγήσει σε έξοδο από την κρίση με όρους που θα γονατίσουν την εργατική τάξη ή θα επιμηκύνουν τη διάρκεια της κρίσης. Σε κάθε περίπτωση οι εργαζόμενοι θα είναι οι ζημιωμένοι της υπόθεσης.
Δεύτερη προϋπόθεση είναι η δημιουργία των όρων για μια πολιτική εξόδου από την κρίση. Αυτή συνδέεται με τη δραστική αλλαγή των συσχετισμών, την υπονόμευση του δικομματισμού και τη δημιουργία μιας οικονομικής εναλλακτικής πρότασης. Σε αυτή τη φάση φυσικά είναι αναγκαία τα προγράμματα και οι απώτεροι στόχοι της αριστεράς. Όμως ίσως πρέπει να προβληματιστούμε από την ανάγκη άμεσης διεκδίκησης ενός μινιμαρισμένου μεν αλλά καθοριστικού πλαισίου άμεσων στόχων για την προστασία και βελτίωση της θέσης των εργαζομένων, χωρίς φυσικά να χάνεται η σύνδεσή του με ένα ανταγωνιστικό σχέδιο με τον νεοφιλελευθερισμό και με το σοσιαλιστικό μέλλον, που πρέπει να τίθενται σε επίπεδο πολιτικής ζύμωσης. Αυτό θα χρησίμευε σαν συγκολλητική ύλη μιας πολιτικής συσπείρωσης των από κάτω.
Ερχόμαστε έτσι στο τρίτο σημείο που είναι η ανάπτυξη της πάλης του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος. Το δυστύχημα είναι ότι έχουμε συμβιβασμένες πλειοψηφίες στις ηγεσίες των συνδικάτων, που προσπαθούν να εκτονώσουν την αγωνιστική διάθεση περιοριζόμενες σε διαπραγματεύσεις κορυφών και σε ψευδεπίγραφες συναινέσεις. Εμείς έχουμε ως στόχο να απελευθερώσουμε την κοινωνική δυναμική, να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις ενωτικής πάλης των εργαζομένων. Σήμερα περισσότερο από ποτέ άλλοτε απαιτείται μία νέα αγωνιστική συμμαχία όλων των εργαζομένων στην Ελλάδα και την Ευρώπη, με καθοριστικό το ρόλο της κοινωνικής αριστεράς, με σύνθημα: Δεν θα πληρώσουμε εμείς την κρίση τους.
Η προσοχή μας πρέπει να επικεντρωθεί στη δουλειά από τα κάτω στους χώρους εργασίας, στους κλάδους και πρέπει να ασκούμε διαρκώς τη μέγιστη δυνατή πίεση, ώστε οι τριτοβάθμιες οργανώσεις να προωθήσουν τον αγωνιστικό συντονισμό όλων των εργαζόμενων, χωρίς διασπαστικές πρακτικές που και αυτές εξυπηρετούν το κεφάλαιο. Το πιο σημαντικό είναι να δημιουργήσουμε ένα μέτωπο ακύρωσης της εργοδοτικής αυθαιρεσίας, που παίρνει μορφή χιονοστιβάδας με την εφαρμογή των τετραήμερων, των διαθεσιμοτήτων, της παραβίασης των συμβάσεων.
Η απεργία στις 2 Απρίλη είναι μια μεγάλη ευκαιρία για την αγωνιστική ανασύνταξη του συνδικαλιστικού κινήματος. Η επιτυχία της θα οδηγήσει σε μια καθόλα αναγκαία επίδειξη δύναμης και αγωνιστικής διάθεσης, που θα την αισθανθούν κυβέρνηση και εργοδότες και θα αποτρέψει όλους, όσοι θα ήθελαν να είναι αυτή η απεργία απλά ένα επεισόδιο στον αγώνα των εργαζομένων χωρίς συνέχεια. Ο δρόμος της πάλης, έτσι ή αλλιώς, θα είναι μακρύς. Μπορούμε να τον διαβούμε και να τον κάνουμε και νικηφόρο.
* Ο Αλέκος Καλύβης είναι αναπληρωτής πρόεδρος της ΓΣΕΕ
ΘΕΜΑ: Η απαράδεκτη απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου για την εξίσωση των ορίων συνταξιοδότησης των γυναικών στο δημόσιο με τους άντρες.
Η κυβέρνηση με την αλλοπρόσαλλη πολιτική της και την αδιαφορία της φέρει πελώριες ευθύνες για την απαράδεκτη πρόσφατη απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου με την οποία ζητείται η εξίσωση των ορίων συνταξιοδότησης των γυναικών που εργάζονται στο δημόσιο με εκείνα των αντρών.
Η απόφαση αυτή, εφ'; όσον εφαρμοστεί, θα αποτελέσει κατάφωρη αδικία για τις εργαζόμενες γυναίκες, αφού θα ενισχύσει την ανισότιμη θέση τους, ενώ θα προκαλέσει τεράστια προβλήματα στα ασφαλιστικά Ταμεία του δημοσίου από τον κίνδυνο μαζικής εξόδου γυναικών στη συνταξιοδότηση.
Κατόπιν τούτων ερωτώνται οι κ.κ.Υπουργοί:
Τι πρόκειται να πράξουν ώστε να αποτρέψουν την εφαρμογή αυτής της απαράδεκτης απόφασης του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου και να διατηρηθούν τα σημερινά συνταξιοδοτικά δικαιώματα των εργαζόμενων γυναικών στο δημόσιο;
από την ιντερνετική TV του Στέλιου Κούλογλου " TV χωρίς σύνορα "http://www.tvxs.gr/
Στα νέα μέτρα που εξετάζει το υπουργείο Εσωτερικών για την πάταξη της τρομοκρατίας περιλαμβάνεται και η δημιουργία τράπεζας DNA, όπου θα καταχωρούνται τα στοιχεία όλων όσοι συλλαμβάνονται, συμφωνα με την Καθημερινή της Κυριακής. Όπως αναφέρει η εφημερίδα, το ζήτημα συζητήθηκε κατά την πρόσφατη επίσκεψη αξιωματούχων της Σκότλαντ Γιάρντ στην Αθήνα.
Mέτρα για την «αποκατάσταση της τάξης» σε Αθήνα και επαρχία
Διπλασιασμός των διμοιριών των ΜΑΤ, λειτουργία καμερών σε 30 σημεία του κέντρου της Αθήνας και ομάδες άμεσης επέμβασης στην επαρχία, είναι ορισμένα από τα μέτρα που εξετάζει το υπουργείο Δημόσιας Τάξης.
Τις δημοσκοπήσεις που παρουσιάζουν τους πολίτες σύμφωνους με τη σκλήρυνση της στάσης της αστυνομίας φαίνεται να περίμενε ο Χρ. Μαρκογιαννάκης και οι στρατηγοί της ΕΛ.ΑΣ. προκειμένου να βάλουν στα σκαριά νέα μέτρα για την «αποκατάσταση της τάξης». Όπως αναφέρεται σε δημοσίευμα της εφημερίδα "Τα Νέα", το πρώτο από τα μέτρα στα οποία συμφώνησε η ηγεσία της αστυνομίας με το υπουργείο είναι ο διπλασιασμός των διμοιριών των ΜΑΤ, με «εθελοντές» αστυνομικούς άλλων υπηρεσιών. Το έργο τους θα συμπληρώνουν ειδικές ομάδες σύλληψης, τις οποίες θα επανδρώσουν νεαροί αστυνομικοί με γνώση πολεμικών τεχνών ή θητεία στις Ειδικές Δυνάμεις. Το υπουργείο Εσωτερικών φέρεται επίσης να επιθυμεί την αδιάλειπτη λειτουργία των καμερών ασφαλείας του συστήματος C4I σε 30 σημεία της Αθήνας, ενώ όπως αναφέρει η εφημερίδα, «θα εκπονηθεί σχέδιο κρίσης για γενικευμένη εξέγερση ή κατά μέτωπο σύγκρουση με κουκουλοφόρους».
Οι 30 ομάδες ταχείας επέμβασης που θα περιπολούν στο κέντρο της Αθήνας με μηχανές μικρού κυβισμού, θα συμπληρωθούν από 30 ακόμη ομάδες, οι οποίες θα αναλάβουν περιπολίες σε άλλες περιοχές της πρωτεύουσας. Στην επαρχία, από την άλλη, οι περιπολίες θα γίνονται από ομάδες άμεσης επέμβασης με μεγαλύτερες μοτοσυκλέτες. Για το λόγο αυτό, σύμφωνα με δημοσίευμα της «Καθημερινής», έχουν ξεκινήσει ήδη οι διαδικασίες για την προμήθεια 200 νέων μηχανών, οι οποίες θα σταλούν σε επαρχιακές πόλεις.
Οι συνέπειες της οικονομικής κρίσης αλλά και η προσχηματική αξιοποίησή της επιδεινώνουν δραματικά τη θέση των εργαζομένων. Όσα δεν μπόρεσε να κερδίσει το κεφάλαιο στην περίοδο ανόδου του νεοφιλελευθερισμού, επιχειρεί να τα καρπωθεί τώρα στην περίοδο της κρίσης του.
Τα συνδικάτα εμφανίζονται αδύναμα να αντιμετωπίσουν την κατάσταση. Η πλειοψηφία της ηγεσίας τους είναι αιχμάλωτη σε μία στρατηγική συμβιβασμού με το νεοφιλελεύθερο πλαίσιο.
Η κρίση δημιουργεί φόβο και ανασφάλεια που είναι το υπόστρωμα για μια πιο συντηρητική πολιτική των συνδικάτων, αλλά παράγει ταυτόχρονα και τα «εύφλεκτα υλικά» για μια κοινωνική έκρηξη που δεν θα αφήσει κανένα ανεπηρέαστο σε όλα τα επίπεδα του συνδικαλιστικού κινήματος.
Το χρέος των συνδικαλιστών της αριστεράς είναι, μέσα σε αυτή την κρίση και παρά αυτή την κρίση, να δημιουργηθεί ένα ευρύτατο μέτωπο αντίστασης της εργατικής τάξης. Να απομονώσουν τον φόβο και την ανασφάλεια και να βοηθήσουν ώστε να μετεξελιχθεί ο θυμός της εργατικής τάξης σε αγωνιστική στάση. Για να γίνει όμως αυτό χρειάζεται η δημιουργία ορισμένων προϋποθέσεων:
Πρώτον χρειάζεται η αντίκρουση της προπαγανδιστικής εκστρατείας του συστήματος και του κεφαλαίου που ισχυρίζονται ότι η κρίση πλήττει όλους, άρα η προσπάθεια εξόδου από την κρίση απαιτεί μια κοινή προσπάθεια εργοδοτών και εργαζομένων. Τα συμφέροντα των εργαζομένων είναι διαμετρικά αντίθετα. Το κέρδος του εργοδότη συναρτάται από την αύξηση της εκμετάλλευσης των εργαζομένων Αυτός είναι ο πυρήνας της λογικής του καπιταλιστικού συστήματος και δεν αλλάζει μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα. Επιπλέον όμως πρέπει να καταδικαστεί η επιμονή, με ευθύνη της Ν.Δ. και την ανοχή του ΠΑΣΟΚ, στην προώθηση της ίδιας νεοφιλελεύθερης πολιτικής η οποία αποτέλεσε άλλωστε και την κύρια αιτία δημιουργίας αυτής της κρίσης. Έτσι η τυχόν συνέχισή της ή θα οδηγήσει σε έξοδο από την κρίση με όρους που θα γονατίσουν την εργατική τάξη ή θα επιμηκύνουν τη διάρκεια της κρίσης. Σε κάθε περίπτωση οι εργαζόμενοι θα είναι οι ζημιωμένοι της υπόθεσης.
Δεύτερη προϋπόθεση είναι η δημιουργία των όρων για μια πολιτική εξόδου από την κρίση. Αυτή συνδέεται με τη δραστική αλλαγή των συσχετισμών, την υπονόμευση του δικομματισμού και τη δημιουργία μιας οικονομικής εναλλακτικής πρότασης. Σε αυτή τη φάση φυσικά είναι αναγκαία τα προγράμματα και οι απώτεροι στόχοι της αριστεράς. Όμως ίσως πρέπει να προβληματιστούμε από την ανάγκη άμεσης διεκδίκησης ενός μινιμαρισμένου μεν αλλά καθοριστικού πλαισίου άμεσων στόχων για την προστασία και βελτίωση της θέσης των εργαζομένων, χωρίς φυσικά να χάνεται η σύνδεσή του με ένα ανταγωνιστικό σχέδιο με τον νεοφιλελευθερισμό και με το σοσιαλιστικό μέλλον, που πρέπει να τίθενται σε επίπεδο πολιτικής ζύμωσης. Αυτό θα χρησίμευε σαν συγκολλητική ύλη μιας πολιτικής συσπείρωσης των από κάτω.
Ερχόμαστε έτσι στο τρίτο σημείο που είναι η ανάπτυξη της πάλης του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος. Το δυστύχημα είναι ότι έχουμε συμβιβασμένες πλειοψηφίες στις ηγεσίες των συνδικάτων, που προσπαθούν να εκτονώσουν την αγωνιστική διάθεση περιοριζόμενες σε διαπραγματεύσεις κορυφών και σε ψευδεπίγραφες συναινέσεις. Εμείς έχουμε ως στόχο να απελευθερώσουμε την κοινωνική δυναμική, να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις ενωτικής πάλης των εργαζομένων. Σήμερα περισσότερο από ποτέ άλλοτε απαιτείται μία νέα αγωνιστική συμμαχία όλων των εργαζομένων στην Ελλάδα και την Ευρώπη, με καθοριστικό το ρόλο της κοινωνικής αριστεράς, με σύνθημα: Δεν θα πληρώσουμε εμείς την κρίση τους.
Η προσοχή μας πρέπει να επικεντρωθεί στη δουλειά από τα κάτω στους χώρους εργασίας, στους κλάδους και πρέπει να ασκούμε διαρκώς τη μέγιστη δυνατή πίεση, ώστε οι τριτοβάθμιες οργανώσεις να προωθήσουν τον αγωνιστικό συντονισμό όλων των εργαζόμενων, χωρίς διασπαστικές πρακτικές που και αυτές εξυπηρετούν το κεφάλαιο. Το πιο σημαντικό είναι να δημιουργήσουμε ένα μέτωπο ακύρωσης της εργοδοτικής αυθαιρεσίας, που παίρνει μορφή χιονοστιβάδας με την εφαρμογή των τετραήμερων, των διαθεσιμοτήτων, της παραβίασης των συμβάσεων.
Η απεργία στις 2 Απρίλη είναι μια μεγάλη ευκαιρία για την αγωνιστική ανασύνταξη του συνδικαλιστικού κινήματος. Η επιτυχία της θα οδηγήσει σε μια καθόλα αναγκαία επίδειξη δύναμης και αγωνιστικής διάθεσης, που θα την αισθανθούν κυβέρνηση και εργοδότες και θα αποτρέψει όλους, όσοι θα ήθελαν να είναι αυτή η απεργία απλά ένα επεισόδιο στον αγώνα των εργαζομένων χωρίς συνέχεια. Ο δρόμος της πάλης, έτσι ή αλλιώς, θα είναι μακρύς. Μπορούμε να τον διαβούμε και να τον κάνουμε και νικηφόρο.
* Ο Αλέκος Καλύβης είναι αναπληρωτής πρόεδρος της ΓΣΕΕ
Η περιουσία των ασφαλιστικών ταμείων έχει χάσει μεγάλο μέρος της αξίας που είχε το προηγούμενο διάστημα εξ αιτίας της οικονομικής κρίσης και των πολιτικών που ακολούθησαν οι κυβερνήσεις της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ, που «επένδυαν» τα αποθεματικά της δημόσιας κοινωνικής ασφάλισης στον τζόγο της κεφαλαιαγοράς.
Η κινητή περιουσία των ασφαλιστικών ταμείων, η οποία στις 31.12.2006 απετιμάτο επισήμως 28,263 δισ. ευρώ, έχει μειωθεί μέχρι σήμερα κατά περίπου 5 δισ. ευρώ. Συγκεκριμένα, έχουν απαξιωθεί τα κεφάλαια των ταμείων που έχουν τοποθετηθεί σε μετοχές (4,754 δισ. ευρώ) και κάθε μορφής αμοιβαία κεφάλαια (1,344 δισ. ευρώ), ενώ έχουν καταστεί κυριολεκτικά «σκουπίδια» οι τίτλοι των ταμείων σε δομημένα σύνθετα ομόλογα (700 εκατ. ευρώ). Ακόμα και οι τοποθετήσεις των ασφαλιστικών ταμείων σε παλιά ομόλογα του ελληνικού δημοσίου (9,5 δισ. ευρώ) θα καταγράψουν πολύ μεγάλες απώλειες από το κεφάλαιό τους, εάν χρειαστεί να ρευστοποιηθούν αυτή την περίοδο, για να καλύψουν τρέχουσες ανάγκες πληρωμής συντάξεων, εφάπαξ, δαπανών υγείας κλπ.
Την οικονομική κρίση του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού δεν μπορεί και δεν πρέπει να την πληρώσουν οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, οι συνταξιούχοι και τα ασφαλιστικά τους ταμεία, αλλά αυτοί που την προκάλεσαν και που τα τελευταία χρόνια είχαν υπέρμετρη αύξηση της κερδοφορίας τους, δηλαδή οι τράπεζες και οι υπερκερδοφόρες επιχειρήσεις.
Δεν είναι δυνατόν η κυβέρνηση να βρίσκει αμέσως 28 δισ. ευρώ για να τα δώσει τζάμπα στους τραπεζίτες και να δείχνει άδεια χέρια όταν είναι να στηρίξει ό,τι απέμεινε από τη διαχρονική λεηλασία της περιουσίας των ασφαλιστικών ταμείων.
Από όσα προαναφέρθηκαν, προκύπτει η ανάγκη να παρθούν από την κυβέρνηση άμεσα μέτρα για τη στήριξη των αποθεματικών της κοινωνικής ασφάλισης και πρώτα απ' όλα να εγγυηθεί τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων στο ύψος και στο επίπεδο που έδειχνε η αποτίμησή τους στα τέλη του 2006.
Οι τράπεζες θα πρέπει να επαναγοράσουν από τα ασφαλιστικά ταμεία τα σύνθετα (δομημένα) ομόλογα υψηλού ρίσκου, που τους είχαν πουλήσει, στη τιμή της αρχικής πώλησής τους καταβάλλοντάς τους και τους αναλογούντες τόκους.
Η κυβέρνηση επίσης πρέπει να αντικαταστήσει τα παλιά κρατικά ομόλογα, που βρίσκονται σήμερα στα ασφαλιστικά ταμεία, με νέα ομόλογα του δημοσίου με επιτόκια αντίστοιχα του τρέχοντος αυξημένου επιτοκίου. Να προχωρήσει δηλαδή στην έκδοση νέων ειδικών κρατικών ομολόγων για τα ασφαλιστικά ταμεία, των οποίων τα επιτόκια να εναρμονίζονται με αυτά των νέων εκδόσεων ομολόγων, εφόσον αυτά είναι υψηλότερα.
Για την ακόμα μεγαλύτερη διασφάλιση των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων στις παρούσες συνθήκες απαιτούνται επιπλέον:
* Να γίνει τώρα η τρέχουσα αποτίμηση των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων, αφού τα στοιχεία που δίνει η κυβέρνηση είναι μέχρι τις 31.12.2006, με αποτέλεσμα να αποκρύπτονται οι συνέπειες της οικονομικής κρίσης.
* Σαφής και νομοθετημένη εγγύηση, από την κυβέρνηση, του συνόλου των κατατεθειμένων στο τραπεζικό σύστημα (κυρίως στην Τράπεζα της Ελλάδος) διαθεσίμων των ασφαλιστικών ταμείων, που το ύψος τους φτάνει τα 12,93 δισ. ευρώ και αντιπροσώπευε, πριν από την εκδήλωση της κρίσης, το 45% της συνολικής περιουσίας τους.
* Σαφής και άμεση παρέμβαση της κυβέρνησης, με δεδομένες τις τεράστιες απώλειες των τιμών των χρηματιστηριακών αξιών, ώστε να απαγορευθεί η ρευστοποίηση, σε ολόκληρη τη διάρκεια της κρίσης, από οποιονδήποτε ασφαλιστικό φορέα, μετοχικών ή ομολογιακών αξιών.
* Παράλληλα προς αυτή την απαγόρευση, θα πρέπει να ληφθεί μέριμνα άμεσης συνδρομής (στην ανάγκη μέσω ατόκου δανεισμού) από τον κρατικό προϋπολογισμό προς τους ασφαλιστικούς φορείς που αντιμετωπίζουν ή πρόκειται να αντιμετωπίσουν προβλήματα ρευστότητας.
* Σε καμιά περίπτωση, δεν επιτρέπεται να χρησιμοποιηθούν τα ταμιακά διαθέσιμα οποιουδήποτε τομέα των 13 νέων (υπερ)ταμείων, για την κάλυψη αντίστοιχων ταμιακών αναγκών άλλου τομέα του ίδιου (υπερ)ταμείου.
Επιβάλλεται ακόμη η τροποποίηση της ισχύουσας νομοθεσίας στα σημεία που αυτή:
* Επιτρέπει την τοποθέτηση των αποθεματικών σε χρηματιστηριακό ή άλλο τζόγο, ώστε αυτή να απαγορευτεί.
* Απαγορεύει τις καταθέσεις προθεσμίας σε ποσοστό άνω του 1% των διαθεσίμων των ασφαλιστικών φορέων, ώστε να αυξηθεί δραστικά αυτό το ποσοστό.
* Επιτρέπει τις επενδύσεις σε σύνθετα (δομημένα) ομόλογα σε ποσοστό 2% των διαθεσίμων των Ασφαλιστικών Ταμείων, ώστε να απαγορευτούν ολοσχερώς οι επενδύσεις των ασφαλιστικών ταμείων σε παρόμοια προϊόντα.
Ταυτόχρονα θα πρέπει να παρθούν αποτελεσματικά μέτρα κατά της εισφοροδιαφυγής που στερεί τη δημόσια κοινωνική ασφάλιση από έσοδα 6 δισ. ευρώ τον χρόνο και να στηριχτούν τα ασφαλιστικά ταμεία με νέους πόρους που θα προέλθουν από τη μείωση των στρατιωτικών εξοπλισμών και από τη φορολογία του κεφαλαίου και των εσόδων της εκκλησιαστικής και μοναστηριακής περιουσίας.
Αυτό βέβαια που τώρα επείγει είναι η άμεση στήριξη των χαμηλοσυνταξιούχων με διορθωτική αύξηση της σύνταξής τους κατά 200 ευρώ μηνιαία για φέτος και κατά 100 ευρώ μηνιαία το 2009, για να μπορέσουν να αντεπεξέλθουν στις πρόσθετες γι' αυτούς δυσκολίες της οικονομικής κρίσης.
* Ο Δημήτρης Στρατούλης είναι μέλος της Π.Γ. του ΣΥΝ, αντιπρόεδρος ΙΝΕ / ΓΣΕΕ / ΑΔΕΔΥ
Οι μονομερείς συμφωνίες που υπογράφουν οι εργοδότες με τους εργαζόμενους με βάση τη νομοθεσία των κυβερνήσεων Ν.Δ. - ΠΑΣΟΚ για τον περιορισμό των όρων εργασίας και των αμοιβών με τη δικαιολογία της οικονομικής κρίσης γίνονται παγίδα χωρίς επιστροφή.Χάνονται όλα σχεδόν τα δικαιώματα και οι κόποι της εργασίας. Καθώς η συμφωνία θεωρείται νέα πρόσληψη, αν απολυθούν θα λάβουν τη μισή αποζημίωση, αφού αυτή θα υπολογιστεί στον μισό μισθό. Θα λάβουν πολύ μικρότερο επίδομα ανεργίας. Ο μισθός, μηνιαίος ή ημερομίσθιο, γίνεται ωρομίσθιος χωρίς υπερωρίες, χάνονται τα μισά χρήματα από την ετήσια άδεια, το επίδομα και τα δώρα Χριστουγέννων και Πάσχα. Επιπλέον θα ασφαλίζονται για 20-21 ημέρες τον μήνα και φυσικά θα μειωθεί σημαντικά το ποσόν της σύνταξής τους.Και όλα αυτά συμβαίνουν υπό την ανοχή της αξιωματικής αντιπολίτευσης και τη σιωπηλή αμηχανία της ΓΣΕΕ.
Έτσι η μεγάλη πανελλαδική απεργία της προσεχούς Πέμπτης 2 Απρίλη 2009 για τα εργασιακά αποκτά ξεχωριστή σημασία.
Ανυπεράσπιστοι μπροστά στην κρίση είναι οι εργαζόμενοι. Η απειλή της απόλυσης και της ανεργίας τούς αναγκάζει να παραιτούνται από τα δικαιώματά τους, να βγαίνουν έξω από το πλαίσιο των συλλογικών συμβάσεων και να προσχωρούν σε ατομικές συμβάσεις εργασίας, που το περιεχόμενό τους υπαγορεύει μονομερώς η εργοδοσία. Οι εργοδότες εκμεταλλεύονται το θεσμικό πλαίσιο που έχει δημιουργηθεί με τον νόμο Σουφλιά 1892/1990 και τον νόμο Μιλτ. Παπαϊωάννου 2639/1998. Άλλωστε τόσο ο πρωθυπουργός όσο και το ΠΑΣΟΚ έδωσαν πρόσφατα το πράσινο φως για αυτή την ευελιξία, που δημιουργεί δεσμά στους εργαζόμενους.
H ατομική σύμβαση εργασίας που αναγκάζονται να υπογράψουν ένας - ένας οι εργαζόμενοι δεν έχει ημερομηνία λήξης! Με την ατομική σύμβαση προκύπτουν σοβαρά προβλήματα που οφείλονται και στο κενό του νόμου. Σε περίπτωση απόλυσης το επικρατέστερο είναι το ποσό της αποζημίωσης να υπολογίζεται με βάση τις μειωμένες αποδοχές της ατομικής σύμβασης. Σε περίπτωση συνταξιοδότησης, το ύψος των συντάξιμων αποδοχών θα υπολογίζεται και πάλι με βάση τις μειωμένες αποδοχές. Αν, μάλιστα, ο συνταξιοδοτούμενος υπάγεται στο καθεστώς των βαρέων και ανθυγιεινών, τότε, αν εργάζεται λιγότερο από 6 ώρες ημερησίως, δεν δικαιούται σύνταξη με βάση τα βαρέα.
Η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ είναι φυσικό να διευκολύνουν την εφαρμογή των νόμων που έχουν ψηφίσει. Η ΓΣΕΕ, όμως, τι πράττει; Γιατί δεν δημιουργεί κεντρικό πολιτικό θέμα, ώστε να αποτραπεί η άνευ όρων υπαγωγή των εργαζομένων στα δεσμά της ελαστικής απασχόλησης;
Σε συνθήκες κρίσης χρειάζεται αποφασισμένο και με σχέδιο εργατικό κίνημα, που δυστυχώς αποτελεί ζητούμενο για τη χώρα μας, όπου η κομματική κηδεμονία έχει πλήξει την αξιοπιστία των συνδικάτων και έναντι των εργαζομένων και έναντι της κοινωνίας, αφαιρώντας τους την αναγκαία πολιτική δύναμη. Μπορεί, άραγε, η κρίση να αποτελέσει το εφαλτήριο για την αγωνιστική αναγέννηση των συνδικάτων;
Παλαιοί και νέοι ασφαλισμένοι, γυναίκες και ειδικότερα οι μητέρες ανηλίκων θα βρεθούν στο επίκεντρο δυσμενών ασφαλιστικών αλλαγών που δρομολογούνται από την 1η Ιανουαρίου του 2009.
Αύξηση των ορίων ηλικίας, μείωση των συντάξεων, δραστικός περιορισμός των πρόωρων συνταξιοδοτήσεων, διπλασιασμός των ενσήμων που απαιτούνται για ιατροφαρμακευτική κάλυψη, δρομολογούνται με τις 13 αλλαγές, που απορρέουν τόσο από τον πρόσφατο Νόμο Πετραλιά (3655/0, όσο και από τους προηγούμενους ασφαλιστικούς νόμους (3029/02 Ν. Ρέππα, 2084/92 Ν. Σιούφα) της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ.
Οι αλλαγές θίγουν ακόμα και τους ασφαλισμένους του ΟΓΑ, ενώ δεν αφήνουν άθικτους ακόμα και τους ανέργους, καθώς χάνουν τη δυνατότητα συνταξιοδότησής τους με μειωμένη σύνταξη (π.χ. ΙΚΑ) ενώ παύει να ισχύει και η δυνατότητα συνταξιοδότησης με 3.500 ένσημα.
Να σημειώσουμε ακόμα ότι εντός του 2009 αναμένονται νέες δυσμενείς αλλαγές στο καθεστώς των βαρέων και ανθυγιεινών επαγγελμάτων, όπου ο εκτεταμένος αποχαρακτηρισμός και η διαφραφή από τη λίστα των βαρέων δεκάδων ειδικοτήτων θα συνοδεύεται από αύξηση των ορίων ηλικίας κατά μια πενταετία.
Τέλος, μετά την πρόσφατη απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου δρομολογείται η εξομοίωση των ορίων συνταξιοδότησης μεταξύ των ανδρών και των γυναικών στο Δημόσιο, που θα έχει αποτέλεσμα την αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης των γυναικών από 2 έως 17 χρόνια.
Αναλυτικά οι σημαντικότερες αλλαγές που δρομολογούνται με τον νέο χρόνο, σύμφωνα με τα στοιχεία που παραθέτει η Πανελλήνια Ομοσπονδία Εργαζομένων στα Ασφαλιστικά Ταμεία, έχουν ως εξής:
1. Μείωση πρόωρων συντάξεων από 10% έως 33%. Με τον νέο ασφαλιστικό νόμο (3655/0, από την πρώτη του χρόνου ξεκινάει η αύξηση του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης (αφορά κυρίως τις γυναίκες και τις μητέρες ανηλίκων), καθώς τίθεται σε ισχύ το "πέναλτι" των 5 ετών για όσους επιλέξουν την πρόωρη συνταξιοδότηση. Το μέτρο στοχεύει κυρίως τις γυναίκες που ξεκίνησαν να εργάζονται μετά την 1η Ιανουαρίου 1993.
Όπως επισημαίνει η Πανελλήνια Ομοσπονδία Εργαζομένων στα ασφαλιστικά ταμεία, "στην πραγματικότητα όλες οι ασφαλισμένες αυτής της κατηγορίας έχουν αύξηση στο όριο ηλικίας κατά 5 χρόνια αφού καμιά δεν συμπληρώνει 20 έτη ασφάλισης το 2009, το 2010 και μέχρι το τέλος του 2012.
Ο νόμος προβλέπει αύξηση κατά ένα έτος ανά έτος από το 2009, που σημαίνει ότι το όριο ηλικίας διαμορφώνεται το 2013 για όλες στο 55ο έτος. Επίσης μειώνεται η σύνταξη μέχρι 10% στις περιπτώσεις πρόωρης συνταξιοδότησης, καθώς αυξάνεται η "ποινή" από το 1/267 στο 1/200 για κάθε μήνα νωρίτερα που συνταξιοδοτείται ο εργαζόμενος.
Αυτό σημαίνει ότι για έναν εργαζόμενο που συνταξιοδοτείται 5 χρόνια νωρίτερα η μείωση της σύνταξης θα είναι 30% αντί για 22,5% που ισχύει μέχρι το τέλος του έτους.
2. Αύξηση ορίου ηλικίας συνταξιοδοτήσεως. Αυξάνεται κατά ένα εξάμηνο το όριο ηλικίας συνταξιοδοτήσεως για όσους συμπληρώνουν τα απαιτούμενα για τη θεμελίωση έτη ασφάλισης το 2009. Πρόκειται για τα γνωστά εξάμηνα τα οποία προστίθενται σταδιακά τα τελευταία 16 χρόνια σε εφαρμογή του Νόμου 2084 του 1992. Η συγκεκριμένη αλλαγή αφορά πέντε ομάδες εργαζομένων από διάφορα Ταμεία.
Παραλλήλως, σε εφαρμογή του Ν. 3655/2008, αυξάνεται κατά ένα έτος από 1.1.2009 το όριο ηλικίας σε όλα τα Ταμεία για τις νέες ασφαλισμένες (ασφάλιση μετά την 1.1.1993) για τη χορήγηση μειωμένης σύνταξης με το καθεστώς των μητέρων ανηλίκων. Στην πραγματικότητα όλες οι ασφαλισμένες αυτής της κατηγορίας έχουν αύξηση στο όριο ηλικίας κατά 5 έτη, αφού καμία δεν συμπληρώνει 20 έτη ασφάλισης το 2009, 2010 και ως το τέλος του 2012.
Ο νόμος προβλέπει αύξηση κατά ένα έτος ανά έτος από το 2009, κάτι που σημαίνει ότι το όριο ηλικίας συνταξιοδότησης διαμορφώνεται το 2013 για όλες στο 55ο έτος. Οι αυξήσεις των ορίων ηλικίας δεν αφορούν μόνον στα ταμεία κύριας σύνταξης αλλά και στα αντίστοιχα επικουρικά, στα οποία είναι ασφαλισμένοι όλοι οι παραπάνω εργαζόμενοι. Καμία αλλαγή πάντως δεν προβλέπεται στο όριο ηλικίας συνταξιοδότησης για το 2009 για τους παλαιούς ασφαλισμένους (ως 31.12.1992) στο ΙΚΑ, τον ΟΑΕΕ, στο Δημόσιο κ.λπ.
3. Αύξηση των ετών ασφάλισης για συνταξιοδότηση. Πρόκειται και στην περίπτωση αυτή για τα γνωστά εξάμηνα που προστίθενται κάθε χρόνο, σε εφαρμογή του Νόμου 2084 του 1992, στα έτη ασφάλισης που απαιτούνται για κάποιον ασφαλισμένο ή ασφαλισμένη προκειμένου να θεμελιωθεί το συνταξιοδοτικό δικαίωμα. Στον ΟΓΑ τα έτη ασφάλισης αυξάνονται κατά ένα έτος με βάση τον Νόμο 2458 του 1997.
Οι αυξήσεις των ετών ασφάλισης για συνταξιοδότηση αφορούν 13 ομάδες ασφαλισμένων από 12 ταμεία κύριας ασφάλισης και τα αντίστοιχα επικουρικά. Καμία αλλαγή δεν έχουμε στα έτη που απαιτούνται για συνταξιοδότηση από το ΙΚΑ, τον ΟΑΕΕ, το Ταμείο Εμπόρων, το Δημόσιο κ.λπ., όπως και καμία αύξηση δεν προβλέπεται για όσους έχουν ήδη θεμελιώσει συνταξιοδοτικό δικαίωμα με οποιεσδήποτε προϋποθέσεις.
4. Μείωση κατά 2% του ποσοστού αναπλήρωσης για συντάξεις Δημοσίου και ασφαλισμένων σε Ταμεία ΔΕΚΟ - τραπεζών. Από τον Νόμο 3029/2002 Ν. Ρέππα προβλέπεται η μείωση του ποσοστού αναπλήρωσης κατά 1% κατ' έτος από 1.1.2008 για τις συντάξεις των δημοσίων υπαλλήλων και των ασφαλισμένων στα ταμεία των ΔΕΚΟ και των τραπεζών. Η μείωση αυτή αφορά τα χρόνια που συμπληρώνει ο εργαζόμενος μετά την 1.1.2008 και όχι τα χρόνια που έχει συμπληρώσει ως την 31.12.2007.
Τα χρόνια ασφάλισης που έχουν συμπληρωθεί ως τις 31.12.2007 υπολογίζονται με βάση τον τελευταίο μισθό που θα έχει ο εργαζόμενος το 2009 και μόνο τα δύο χρόνια θα υπολογιστούν με βάση τις αποδοχές της τελευταίας διετίας. Για κανέναν εργαζόμενο δεν προκύπτει χαμηλότερη σύνταξη σε σχέση με εκείνη που θα έπαιρνε στο τέλος του προηγούμενου χρόνου.
Απλώς για κάθε επιπλέον χρόνο, αντί να πάρει περίπου 32 ευρώ επιπλέον σύνταξη, θα πάρει με βάση τη συγκεκριμένη αλλαγή περίπου 29 ευρώ παραπάνω.
5. Μείωση κατά 4% του ποσού της βασικής σύνταξης του ΟΓΑ. Όσοι από τους ασφαλισμένους του ΟΓΑ συνταξιοδοτηθούν από τον κλάδο κύριας ασφάλισης του Οργανισμού το 2009 θα λάβουν 4% μικρότερη βασική σύνταξη, σε σχέση με εκείνη που λαμβάνουν όσοι συνταξιοδοτήθηκαν το 2008. Η μείωση της βασικής σύνταξης άρχισε από το 2003 (Νόμος 2458 του 1997) με ποσοστό 4% κάθε χρόνο. Όσοι λοιπόν συνταξιοδοτήθηκαν το 2008 είχαν μειωμένη βασική σύνταξη κατά 24%, ενώ όσοι συνταξιοδοτηθούν το 2009 θα έχουν μειωμένη βασική σύνταξη κατά 28%.
Τέλος οι συντάξεις με 3.500 ένσημα
6. Συνταξιοδότηση με 3.500 ημέρες ασφάλισης. Παύει στις 31.12.2009 η ισχύς της διάταξης που προβλέπει συνταξιοδότηση από όλα τα Ταμεία του ιδιωτικού τομέα (ΙΚΑ, ΟΑΕΕ κτλ.) με 3.500 ημέρες ασφάλισης. Δικαίωμα συνταξιοδότησης με τις ημέρες αυτές ή με 11,5 έτη ασφάλισης έχουν όσοι δεν δικαιούνται σύνταξη από άλλο Ταμείο και δεν έχουν συμπληρώσει τα 15 χρόνια που προβλέπονται από όλα τα Ταμεία για τη χορήγηση κανονικής σύνταξης. Είναι πολύ πιθανόν να υπάρξει και νέα παράταση της ισχύος αυτής της διάταξης η οποία αρχικά έληγε το 2007.
7. Κατάργηση δυνατότητας συνταξιοδοτήσεως ανέργων με μειωμένη σύνταξη. Με τον Νόμο 3232/2004 αρχικά και στη συνέχεια με τον Νόμο 3518/2006 δόθηκε η δυνατότητα συνταξιοδοτήσεως σε ανέργους που ήταν ασφαλισμένοι στο ΙΚΑ να πάρουν σύνταξη οι άνδρες στην ηλικία των 60 ετών και οι γυναίκες σε ηλικία 55 ετών, χωρίς να απαιτείται η συμπλήρωση 100 ενσήμων κάθε έτος την προηγούμενη πενταετία.
Στις 11.2.2009 λήγει η ισχύς της συγκεκριμένης διατάξεως και εάν δεν υπάρξει νέα ρύθμιση οι άνεργοι θα χρειαστεί να περιμένουν ως πέντε έτη για να πάρουν σύνταξη.
Από 50 στα 100 τα ένσημα για ιατροφαρμακευτική περίθαλψη
8. Αύξηση των ημερών ασφάλισης για υγειονομική περίθαλψη. Με βάση τον τελευταίο ασφαλιστικό νόμο η αύξηση αυτή γίνεται σταδιακά -κατά 10 ημέρες ασφάλισης ανά έτος- και θα ολοκληρωθεί σε μια πενταετία. Στόχος είναι οι απαιτούμενες ημέρες για περίθαλψη να πάνε σταδιακά στις 100 από 50 που είναι σήμερα. Για τους εργαζόμενους στα οικοδομοτεχνικά έργα η αύξηση αυτή θα γίνει μέχρι τις 80 ημέρες ασφάλισης.
Με την ίδια ρύθμιση προβλέπεται η αύξηση των ημερών ασφάλισης για τη χορήγηση παροχών σε χρήμα (επιδόματα ασθενείας κ.λπ.). Έτσι λοιπόν το 2009 θα απαιτούνται για τις παροχές σε χρήμα 110 (από 100) ημέρες ασφάλισης και για τους οικοδόμους 90 ημέρες ασφάλισης (από 80 που απαιτούνται μέχρι το τέλος του 200.
9. Ενσωμάτωση του επιδόματος θέσηςευθύνης στον συντάξιμο μισθό των δημοσίων υπαλλήλων. Από 1.1.2008 ενσωματώθηκε στις συντάξιμες αποδοχές των πολιτικών δημοσίων υπαλλήλων που είναι προϊστάμενοι οποιουδήποτε επιπέδου το επίδομα που καταβάλλεται σε αυτούς λόγω της θέσης τους. Πρόκειται για διευθυντές, τμηματάρχες κτλ. για τους οποίους υπάρχει εισφορά 6,67% για το ποσό αυτό που λαμβάνουν και το οποίο ενσωματώνεται στις συντάξιμες αποδοχές για την κύρια σύνταξη.
10. Ενσωμάτωση του ποσού των 140,8 ευρώ στις συντάξιμες αποδοχές των δημοσίων υπαλλήλων. Το ποσό των 140,8 ευρώ ενσωματώθηκε από την 1.7.2007 στις συντάξιμες αποδοχές για τους δημοσίους υπαλλήλους. Από την ίδια ημερομηνία καταβάλλεται εισφορά 6,67% επί του ποσού αυτού για σύνταξη.
Αναπροσαρμογή των ορίων του ΕΚΑΣ
11. Τα νέα εισοδηματικά κριτήρια για τη χορήγηση του ΕΚΑΣ. Με βάση την ισχύουσα νομοθεσία (Ν. 2556/1997) τα εισοδηματικά κριτήρια με βάση τα οποία θα χορηγηθεί το ΕΚΑΣ για το έτος 2009 θα πρέπει να αναπροσαρμοστούν προσαυξημένα με 4% (όση ήταν η αύξηση των συντάξεων για το 2007). Τα κριτήρια αυτά αναφέρονται σε εισοδήματα που αποκτήθηκαν το 2007 και δηλώθηκαν το 2008.
12. Αύξηση των ημερών ασφάλισης για υγειονομική περίθαλψη. Από 1.1.2009 αυξάνεται ο αριθμός των ημερών ασφάλισης στο ΙΚΑ-ΕΤΑΜ οι οποίες απαιτούνται για την ασφαλιστική κάλυψη του εργαζομένου για παροχές υγειονομικής περίθαλψης. Η αύξηση αυτή γίνεται σταδιακά κατά 10 ημέρες ασφάλισης ανά έτος, έτσι ώστε σε μια πενταετία να έχουν διαμορφωθεί οι απαιτούμενες ημέρες στις 100 από 50 που είναι σήμερα προκειμένου να καλυφθεί για περίθαλψη ο εργαζόμενος.
Για τους εργαζόμενους στα οικοδομοτεχνικά έργα η αύξηση αυτή θα γίνει ως τις 80 ημέρες ασφάλισης. Πάντως για την έκδοση βιβλιαρίου υγείας ή για τη θεώρησή του από 1.1.2009 θα απαιτούνται 60 ημέρες ασφάλισης από 50 που προβλέπονται ως 31.12.2008.
13. Αύξηση των ημερών ασφάλισης για χορήγηση επικουρικής σύνταξηςαπό το ΕΤΕΑΜ. Στις 4.500 διαμορφώνονται πλέον οι ημέρες ασφάλισης που θα πρέπει να έχει ο εργαζόμενος από 1.1.2009 και μετά προκειμένου να πάρει σύνταξη γήρατος από το ΕΤΕΑΜ. Με τη συγκεκριμένη αύξηση κατά 150 των ημερών ασφάλισης για επικουρική σύνταξη ολοκληρώνεται η αύξηση αυτή με τελευταία ομάδα εργαζομένων εκείνους που έχουν υπαχθεί στην επικουρική ασφάλιση μετά την 1.2.1983.
Κάποτε στην Αμερική, τον Χασσάν τον έλεγαν Γιάννη.
Το Μάρτιο του 1998 η κοινοτική αρχή στο Παλαιό Κεραμίδι, ένα χωριό στο νομό Πιερίας, απαγόρευσε την κυκλοφορία των Αλβανών μεταναστών μετά τη δύση του ηλίου. Το μέτρο αυτό, που επιβλήθηκε για να περιορίσει την αυξανόμενη εγκληματικότητα, προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις.
Σχεδόν ένα χρόνο μετά, το Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα επισκέφτηκε το Παλιό Κεραμίδι και κάλεσε τους κατοίκους σε δύο δημόσιες συζητήσεις.
Στην αρχή, σχεδόν όλοι οι κάτοικοι υπερασπίστηκαν την απόφαση. Προβλήθηκε τότε στους παριστάμενους ένα ντοκιμαντέρ που είχε γυριστεί στις Η.Π.Α. με θέμα την αντιμετώπιση των ελλήνων μεταναστών στην Αμερική στην αρχή του αιώνα. Όπως αφηγούνται επιζώντες εκείνης της εποχής και ιστορικοί, οι Έλληνες είχαν πέσει θύματα ρατσιστικών διακρίσεων και προκαταλήψεων εναντίον των μεταναστών από τις φτωχές χώρες του ευρωπαϊκού νότου. Όταν έφταναν στην Αμερική τους έβαζαν σε καραντίνα και τους υπέβαλαν σε εξονυχιστικές ιατρικές εξετάσεις και ανακρίσεις. Όσοι κατάφερναν να περάσουν τις εξετάσεις προσλαμβάνονταν με χαμηλότατους μισθούς στις ανθυγειϊνές δουλειές που δεν έκαναν οι Αμερικανοί. Στο Νότο σημειώνονταν συχνά συγκρούσεις μεταξύ των μελών της Κου-Κλουξ-Κλαν και των Ελλήνων.
Στη συνέχεια της συζήτησης με τους κατοίκους στο Παλαιό Κεραμίδι αποκαλύφθηκε ότι στο χωριό τους δεν είχε συμβεί κανένα σοβαρό επεισόδιο από τους Αλβανούς. Ορισμένοι παραδέχτηκαν ότι η συμπεριφορά τους απέναντί τους ήταν ίδια με αυτή των Αμερικανών απέναντι στους Έλληνες μετανάστες. Άλλοι όμως είπαν ότι αυτά συνέβαιναν παλαιότερα. Τότε στους παρευρισκομένους προβλήθηκε ένα δεύτερο ντοκιμαντέρ για ένα πρόσφατο επεισόδιο εναντίον ενός Έλληνα μετανάστη στη Γερμανία.
Τα γυρίσματα για το ντοκιμαντέρ έγιναν στη Νέα Υόρκη, στο Νιου Τζέρσεϋ, στη Ουάσινγκτον και στο Παλαιό Κεραμίδι. Το ντοκιμαντέρ μετά τη συμμετοχή του στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της Θεσσαλονίκης έγινε διεθνώς δεκτό με πολύ ευνοϊκά σχόλια και παρουσιάστηκε από το Στέλιο Κούλογλου στη Βαρκελώνη.
Ντοκυμαντέρ του Στέλιου Κούλογλου, απ'την εκπομπή "Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα".
Με αφορμή την απαγόρευση της κυκλοφορίας των Αλβανών μετά την δύση του ηλίου απ'τον κοινοτάρχη του χωριού Παλαιό Κεραμμύδι, τον Μάρτιο του 1998, ο Σ.Κούλογλου επισκέπτεται τους κατοίκους του χωριού και συμφωνούν σε μια συζήτηση πάνω στο θέμα της μετανάστευσης και του ρατσισμού, μετά την προβολή ενός ντοκυμαντέρ για τους Έλληνες μετανάστες στην Αμερική και την αντιμετώπισή τους. "Βρωμοέλληνες" ήταν το παρατσούκλι που είχαν δώσει οι Αμερικανοί που τους υποδέχθηκαν, μέσα απ'το οποίο επιχειρείται μια σύγκριση των Ελλήνων της Αμερικής, με τους Αλβανούς της Ελλάδας, οι οποίοι με την σειρά τους έχουν επιφορτιστεί με παρόμοιους υποτιμητικούς χαρακτηρισμούς από τον ντόπιο πληθυσμό.
, όσο και από τους προηγούμενους ασφαλιστικούς νόμους (3029/02 Ν. Ρέππα, 2084/92 Ν. Σιούφα) της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ.